Öze ait ne varsa sildik hafızamızdan,
Ağır geldi yükümüz; söküp attık, unuttuk.
Sandık ki; bedenimiz kurtulacak bu yükten
Haraç mezat tezgaha, döküp sattık, unuttuk.

Dualar eksilmezdi yaşlıların dilinde,
Birliktelik yok artık, herkes kendi halinde.
Yola bakar kalanlar, iki eli belinde
“Hangi seneydi bilmem, bir kez gittik, unuttuk.”

Şimdi selam bile yok, sanki bedel isteriz,
Altımızda araba, model model isteriz.
Ana baba da kimmiş, “yılda bir gel” isteriz
Elimizin tersiyle, vurup ittik, unuttuk.

Kıymetini bilmedik, doğallığın, saflığın,
Farkına varamadık böyle bir tuhaflığın.
Anahtarı saydık hep günahtan muaflığın
Arsa aldık, ev aldık, borca battık unuttuk.

Eskilerde kaldı hep yardımlaşma, imece,
Fark etmezdi gündüzü, sürerdi bütün gece.
Diyeceğim şudur ki, son söz yani netice;
Tertemiz duygulara, hile kattık unuttuk.

Aralık 2017/Konya