Yığılan hasretin, bu duygunun başı.
Kimi yokluğunda, kimi gözlerine karşı!
Bazen bastığın yeri, bazen bir taşı,
Aldığın nefesinden de kıskanıyorum!

Yüzüne değen rüzgardan, yelden;
Pak ruhunu kirletecek, pis bir elden,
Değil bir andan, sensiz her ihtimalden...
Ağzındaki sözden de kiskaniyorum!

Gözlerinden sürgünün belki izidir bu.
Uzaktan hüznü besleyendir ruhu.
Sanma değersiz, beyhude bu duygu.
Seni... Senden de kıskanıyorum!

Değil sesinden, bir bakışından,
Çok gözünden, azda kaşından,
Gözünden düşen, damla yaşından,
Bir lokma aşından da kıskanıyorum!

Bensiz tükettiğin her nefesten,
Dilinden bensiz düşecek sesten,
Yüzünde gül açtıracak bir hevesten,
Bahardan, yazdan da kıskanıyorum!

Her güzel manzarada senden bir parça.
Görünmez ruhun bu gözle bakmadıkça.
Belki çocuk, kimbilir belki ahmakça!
Bir yudum suyumdan da kıskaniyorum.

Gözlerinin sürgüsünden, kapısından,
Yüreğine girsem kirpiklerin arasından!
Bir habersin yokluğunun sızısından!
Benden alan uykundan da kiskaniyorum!

Tarihfi yaşatmaz kopan fırtınaları.
Yıkılacaksa, baştan keselim hesabı,
Hazandan, güzden belki de baharı,
Anılarda, kendimden de kıskanıyorum!

Burhan SEVİMLİGİL