gözlerim nemli bakıyor yine
dünya bir sis perdesi
aralıyorum perdeleri
kalbinden vurulan bir kadın var karşımda
sesinden çok sessizliğinde saklı her şeyi
acılarından çok, yüreği yaralı

bir çocuk uykusunda konuşuyor
köpek seslerinden korkmuş
sarhoş seslerinden ürkmüş bir çocuk
uykulu gözlerinden öpüyorum çocuğu
sonra masum bakan gözleriyle karşılaşıyorum
kendimi çocuğun kollarında saklıyorum
nasılda güvenilir bir sıcaklık
nasılda içten bir sevgisi var

yıkık düşlerde nasılda ezgiler çalıyor
insanın içinde depremler yaratırcasına
en ince duygularından vuruyor sonra
sanki en yalnız saatleri seçiyor
unutulmuş bir köşe başı kadar soğuk ellerim
ve en onursuz aşk kadar susuyor içimdeki ırmaklar
ve sessizce boğuyor azgın sularında gözyaşlarım beni

sonra bir idamın saatine yaklaşılmakta
gecenin en karanlığına darağacı kuruluyor
sokaklar sisten geçilmiyor
ah keşke vazgeçebilse insan
seni sana bırakıp
senden vazgeçebilse

gittiğim her yol sana çıkıyor
ama ben bütün çıkmaz yollarda kayboluyorum
sabaha sızarken şavkı bulutların
bir mavilikte buluyorum seni
gözlerin yağmur yağmur bakıyor gözlerime
hiç bu kadar ıslanmamıştı gömleğim

hiçbir tabelada yazmıyor adresin
ama kuruyan bir ırmaktı yüreğim
her şeyi sen kadar çok sevmişken
her şeyden gittin, benden gidemedin
bende gidemedim senden
attığım her adımda sen varsın
yürüdüğüm bütün sokaklarda sen
aldığım nefeste sen
kalbimde sen varken
ben senden nasıl gidebilirim ki

nicedir göğsümde bir sızı var
kan kusar gibi öksürüyorum
martıların ayak izlerinde seni arıyorum
ve yüreğime sus demekten korkuyorum
ya bir gün yüreğimde beni terk ederse
sen gibi, senin kadar acımasız olursa
ben, sen gibi yüreğimi de af etmem

rüzgar kokunu getirdikçe
ben seni aramaktan vazgeçmeyeceğim
belki karşılaştığımız zaman
gözlerindeki yağmurlarda dinmiş olur
ve bu kentteki sis dağılır
ve sen saçlarını rüzgara bırakan bir kadın olursun
bende seni yüreğime alıp
bütün dünyanın gözü önünde
yüreğimin idam fermanını imzalarım

ibrahim dalkılıç

22.10.2017
23.15 izmir