Çocukçaydı yaşadıklarımız
Yazdıklarımız çocukça
Gülüşlerimiz ağıtlarımız ne varsa.
Hepsi çocukçaydı.
Büyüdük sandığımızda çocuk kalmışız.
Bizim hikayemiz büyüktü hemde çok büyük.
Hayallerimize kimseler yetişemezdi.
İşte biz o zamandan beri böyleyiz.
Hep çocukça kalmışız.
İtilmişiz çoğu zaman
Ama susmak gerektiği için susmuşuz.
Açlığımız hiç dert değildi ki.
Aşinaydık ona da.
Bir tepsi lapa yetiyordu hepimize.
Üstte yok başta yok.
Ama ama isyanda yok.
Çocukça değil mi.
Annelerimiz, babalarımız da vardı bizim.
Onca yokluğa rağmen vardılar.
Gülüşlerinde ağlama vardı sanki.
Konuşurken yutkunup dururdular.
Zoraki bir gülümsemeyle bir kaç güzel söz yeterdi bize.
Çocukça inanırdık.
İnanırdık ya ışıklar sönene kadar.
Sonra için için ağlardık hep birden ama habersiz.
Çocukça bir hayat yaşadık hep birlikte.
Kimselere demeden.
Biz bize yeteriz dedik yıllardır yetmemişiz.
Ne yazdıklarımız kaldı dünden bugüne.
Ne de çocukça gülüşlerimiz.
Sahi biz hiç gülmedik ki.
Ailece oynadığımız bir oyundu.
Şimdi o sahneler yok artık.
Gülüşler yok.
Çocukluk yok.
Yaşadık bilmeden çokça ama çocukça biz
Bir zaman aynı sofrada.
Eksilirken sayımız gülüşlerimiz yetimleşir.
Dağılırız damla damla gözlerden dökülürüz.
Yaş olup akarız birlikte.
Biz bir aileyiz
Çocukça bir hayaldi hiç yaşamadıklarımız.
Düşlerimiz yaşlandı biz gibi.
Gülüşlerimiz de yitip giderken.
Biz işe biz.
Biziz işte.