bu dünyada ahireti yaşadım
ama ışığım sen oldun
umudum
yarınım
sevincim

içimde koca bir mezar
sanki kırk asır içimde
kırk yaşam
kırk özlem
kırk ölüm

henüz yeni kabuk tutmuş bir yarayı
yokluğunla kanatıyorum
ve sokak boyları serseri bir yalnızlık peşime takılıyor
ayyaş bir rüzgarla seni demliyorum yüreğime
sonra serseri bir kurşun patlıyor göğsümde
sanki gök yarılıp içime yağmur suları doluyor
ve bir sokak lambasının altında
yakılmış şiirlerden hayaller kuruyorum kendime
belki bir çocuk elimden tutar
belki bir kelebek yüreğime konar
belki bir şiir sokakları adımlar
yoldaşı ben olurum

yüzlerce acı
yüzlerce hançer
yüzlerce kurşun
göğüs boşluğumdan girip
sol yanımdan çıkmış gibi
bu dünyada ahireti yaşadım
ama ışığım sen oldun
bu şiirin dışına çıkma sevgilim
ben şiir’siz yaşarım da
sen yüreğimden uzakta yaşayamazsın
sen kendinle olan savaşında
her defasında beni öldürüyorsun
bende yeniden doğar gibi seviyorum seni

yine sen sızıyorsun geceye
yine bir intihar gibi
kalbimden vuruyorsun kendini
hadi sevgilim
kalk ayağa
vur beni
senden önce
benim ölmem lazım
sonra sen yaşamadığın sevdanın yasını tutarsın

hadi sevgilim
kalk ayağa
vur beni

ibrahim dalkılıç

30/07/2017
00:45 izmir