Sönmez gözyaşında tutuşan bu yangın!
Yansın kül olsun beden, gözlerine uyansın
Yansımasıdır belki cennetten baharın.
Bu alevi yüreğime konduran gözlerin!

Susulmaz hasrete, gözlerin buysa.
Kararmaz güneş, vuslatı duysa!
Hala ısınmadın bu ateşe, inanmadınsa.
Kül olsun ışığında, bir çift gözlerin.

Arınmış tüm kötülüklerden, kinden, neftetten.
Sunulmuş bir bağ, bahçe yüzünde cennetten.
Bir sır mı saklar bilmem, şu susuşun ebedten.
Ölümsüzlükten bir parmak tat, baldı gözlerin...

Koparalım baharın gözlerinden güllerini.
Sunalım gök yüzüne, yaksa da ellerini.
Bitmeden, sende geçen ömür günlerini.
Bitir diye haykırandı, kahverengi gözlerin.

Sızlanmaz gözlerinde kavrulan ömür.
Çıkmaz hiçbir sevda, hasretle gür.
Dayanmaz gönlümde, papatyan çürür!
Kılar mecburiyeti, güzele gözlerin.

Kaç gün yanar gözlerinde zaman
Uğurlanmak varsa yanaklarından
Sunulmamış ölümü bile kıskandıran.
En güzel sondu, bu bedene gözlerin

Gözlerin kinden, nefretten yoksundu.
Gözlerine bakmadan inanmak zordu.
Anlatmakla olmaz ballar diyarı, yurdu.
Bulutlar şehrinde bir nefesti gözlerin..

Bilinmezliğin korkusudur gecede kara.
Gözlerinde huzuru buldururken bu cana.
Sinmemiş hiç bir kusur o mimara;
En büyük tanıktı, yaradana gözlerin!

Gözlerine çekilmiş en manalı perde.
Düşürür dertsiz kulu, bin derde.
Bütün hesapların bittiği yerde,
Hesabı başa sardıran gözlerin

Son vedaya kadar, mutluluğu anlatasam,
Bırakıp dertleri, dizlerinde bir ömür yatsam.
Gözlerine kendimi gömüp kapağı kapatsam.
Uzansam derinlerine, huzuruna gözlerin!

Ayrılığa gelmesin, şükründe kalsın vakit.
Denilmez ise hiçbir misafire git.
Yarım nefes, bitersen de orada bit
Dedirtecek tek duraktı gözlerin.

Ölmek için geç, yaşamak için kıt o yüzde zaman.
Bir bilenmiş kışta bulsa da dilenmezdi aman.
Gidebildiğim tüm yollardan beni alıkoyan
Bırakamayacağım son duraktı gözlerin...

Rahmet pınarında akıp gider sözler.
Paklanıp açığa çıkar iken özler.
Bende bin günahın sebebini gizler
Düştüğüm en güzel tuzaktı gözlerin...

Burhan SEVİMLİGİL