0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
534
Okunma
ilk insan suskunluğu içim
su toprağı yumuşatıyor acı çeken yok
biliyor beliriyor derin his
sakin bir limana yanaşan gemiden inecekler
beyaz gömleklerinde aşkın esintisi
çiçek tarlalarının tanrısına yalvaran
yarım uykulu sevgili ruhum
tatlı patikalar ve değirmenler
sıcacık kuş sürülerinin gölge edişi
yorulup taşa yaslanan avare rahatlığım
bitmeyecekmiş gibi zamanı uzatıyor
sıyırdım bulutların kara yankısını benliğimden
kimdim
kimin çocuğuydum
durgun sulara bakıp ağlamıyorum artık
beni bana unutturuyor aynalar
hatırlıyorum ağaçları dinledikçe eskiyi
bir ev bir akşam ve gökyüzü
saçlarımın okşandığı anın sonsuzluğuna gidiyorum
ay uykulu sancının son bestesi ile susturuyor kalbimi
avutup kaçıyorum hayatımdan kendimi
sensizlik üşüdükçe bende
yağmur yağacak
yağmur yağacak sanki.
