ne aradığımızı bilmeden
kalbimizin kuyusunda olta sallandırmayı
ne zaman bırakacağız?
fazlalıkları yerden toplarken
eksiklerimizin ağırlığıyla eğildiğimizi
koskoca bir boşlukta
bir hiç kavgasına tutuşup
yaşamın kıyılarında can verenin
ömür olduğunu
ne zaman anlayacağız?
ben oynayamıyorum bu oyunu
saf dışı kalmanın hazzı ve hüznündeyim
kabullenemiyorum
miş gibi yapmalarınızı
iyimiş gibi, değer veriyormuş gibi
en korkuncu da seviyormuş gibi yapmalarınızı
çünkü üzülen üzülmemiş gibi yapamıyor
üzülüyor...

mertliğin bileklerini ne zaman bağladınız?
duvarlarıma çarpan korkaklıkların izlerini
hep yalnızken siliyorum
ben beyaza hayaller fısıldarken
siz yorulmadınız mı
yalanları renklere ayırmaktan
günahları çamaşır suyuna basmaktan?
söylesenize,
bir ayna karşısında ağlayacak kadar yüreğiniz var mı?
kaldı mı?
yoksa o da mı satılık, kiralık
onu da mı parayla susturdunuz
yoksa onun da mı modası geçti...

ben oynayamıyorum bu oyunu
dokunulmazlığım var
cezalarınızdan da
suni cennetinizden de muafim
dünyaya giydirdiğiniz elbisenin
ceplerinde bile yerim yok
kurallarınızı sevemem...

✒️T.Y.