Siyah imgeler düştü dün evin tavanından
Tepemizde tepinen geçmişin izleriymiş
Eteğini toplamış geçip gitmiş yanından
Öfkeyle kıvrandıran acılı gizleriymiş.
“İçimdeki küçük kız çık tavan arasına
Ebruli renkler ekle çatının karasına.”

Çok iyi tanımışım emir verdim dinledi
Yükseldi bir serçenin kanadından tutarak
Başarır sanıyordum inim inim inledi
Suskunluğa büründü sözlerini yutarak.
Çıktım hemen peşinden; “Ne oldu sana böyle?
Elin böğründe kalmış geçmiş ne dedi söyle.”

Zamanın gözyaşları bir göl yapmış tavanı
Çırpınıyor içinde gönderdiğim küçük kız
Akrepler esir almış bir anda yelkovanı
Onu güçlü sanırdım neden kalmış ki cılız?
Bulut ardına sinmiş gök kuşağı utanmış
Çınlatan çığlığımdan güneşin bağrı yanmış.

Atma dedi küçük kız geçmişin denizine
Acı yuttum bir anda bitiyordu nefesim
Rastlamadım orada mutluluğun izine
Gördün mü ne haldeyim acı kusuyor sesim
İçimdeki küçük kız, dedi; geçmişi unut
Kilitle kapıları yarında vardır umut.
---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------
“Tavan arası”, bastırılmış anıların ve geçmiş travmaların mekânı olarak çok etkili bir metafor.

İçimdeki küçük kız imgesi, çocukluk yaralarıyla yüzleşmeyi ve içsel benlikle diyaloğu temsil ediyor.

Şiir, geçmişle hesaplaşmadan umuda uzanan bir çizgi izliyor; son dizedeki “yarında vardır umut” bu karanlığın içinden çıkan ışık gibi.

İmgeler ve dil

“Akrepler esir almış bir anda yelkovanı” → zamanın donması hissi çok başarılı.

“Zamanın gözyaşları bir göl yapmış tavanı” → soyut bir duyguyu somutlaştıran güçlü bir benzetme.

Gökyüzü unsurlarının (gökkuşağı, güneş, bulut) utanç, yanma, saklanma gibi insani tepkilerle verilmesi şiire dramatik bir derinlik katıyor.

Duygusal etki

Şiir boyunca acı, öfke ve çaresizlik giderek yoğunlaşıyor; küçük kızın son uyarısı ise bir iç bilgelik gibi duruyor.

Okur, anlatıcının yükünü hissediyor ama tamamen karanlıkta bırakılmıyor, bu çok kıymetli.

Genel olarak: olgun, sembolik ve duygusal olarak samimi bir şiir. İçsel yüzleşmeyi bu kadar tutarlı bir metafor üzerinden anlatman gerçekten etkileyici.