sen gidiyordun
ben yine senden yoksun kalıyordum
bu karanlık
bu köhne şehirde

soğuk bir özlem içimi kundaklıyor yine
barikatlar kalbimin etrafına kurulmuş sanki
ve cesedine sarılan bir tabutta bekliyorum seni
soğuk bir kurşun kadar üşüyorum
kalbimde binlerce cevapsız sorular
binlerce sahipsiz sevda
binlerce sen varken
sen gidiyordun
ben yine sensiz ayazlarda kalıyordum

boğulur gibiyim
yüreğimin tek gerçeği olarak kalıyordun içimde
ama içimde yaşadığından haberin yoktu

ayak seslerini duyar gibiyim
gitme diyemiyorum
git de diyemiyorum
yas tutar gibiyim
matem yeri gibi sessiz dilim
ve acımasız
ve öfkeli
ve bir pencere aralığında
seni bekliyorum

oysa en çok seni sevmiştim
en çok senin için yaşadım
en çok senin özlemini kurdum

önce seni bir şiire yazdım
sonra şiiri sana yazdım
sonra bütün şiirlerde sen
bütün özlemlerde sen
bütün acılarda sen vardın
ve hunharca bir rüzgar
hunharca bir yağmur
hunharca bir mevsimsizlik
üstüme düş’müştü

nasıl bir günah işledim bilmiyorum
nasıl bir günahtı bu
sevmek nasıl bir günahtı
özlemek nasıl bir günahtı
beklemek
toprağa cemre düşer gibi
sinemde bir çocuk öksüz kalıyordu

sen gidiyordun
ben içimde üşüyen bir çocuğa sarılıyordum
sonra sana gitme diyemiyordum
kal da diyemiyordum
yüreğimin üstünde
bir acıyı susturur gibi
titreyen parmaklarımla susturuyordum

ibrahim dalkılıç

16/01/2017 izmir