Olumlamayı başaramadık belki
belki çakraların kıvamı fazlaydı empatilerde
kahverenkli rüyalar girdi masallarımıza
böyle devam etti bilinçlice
severek
alışarak acıya hikâyemiz sonlandı.




Güneşi beklerken yağmuru gördük
dizilen tesbih tanelerince zikrettik
saçlarımıza kar
şakaklarımıza hasret yağdı
geceleri uyanık, gündüzleri kördük.




Su oldu bir bardakta ömür
saksıda özlem sardunya
çiçekleri barıştırdık küskünlüğümüze
böldük evet örfü ve adeti haybiye
ekmeğimizde eksildi tuz
kardeşce b’ölüştük.




Çok şekerdi eziyetlerimiz birbirimize
savrulan küllere mum olduk
günâhın edebiyatını şekillendirip
şerbetledik pişmanlık terapilerini
başardık arınmayı pis vicdanlardan
ustaca tamir ettik tabu(t)larımızı
p’aklandık yeminle günbegün
artık en helâlinden yaşayabilir
doya doya yanabiliriz
yarattığımız cehennem de..


...