bir son bahar daha bırak avuçlarıma.
merak etme sonra çıkar giderim eşiğine kül olduğum kapıdan.
sen bir bahar daha bırak
yalnız , yaprakları kırılmasın dallarından.
güne yüz tutan yanlarından olsun baharım.

sonra sen gidersin belki
yeter ki;
sevdiğin yerden olsun bu bitiş!
sen tomurcuğunu seversin;
gülün,
çayın
ve
baharın.

çok şey değil bir bahar bırak ardından anılacak.
yalnızlık sohbetlerine konu olacak.
baktıkça takvime
aynı mevsimin,
aynı gününde,
aynı saati gösterince akrep
o alışılmış yerinden sokacak.

soluma baktıkça
bana seni anımsatacak
son olacak bir bahar bırak
tadı damağımda kalsın
hevesi kursağımda.

derler ki ,
zamansız göç eden kuşun yorulur
kırılırmış kanatları.
derler ki,
göçe geç kalanın
olmazmış sığınacak kuytu kenarı.
sen bir bahar bırak
göçebe gönlünden soluma.
bir bahar,
bırak
kuytun olayım.
bir bahar daha kal ki
giderken kol kanat olayım

öyle
şatafatlı dizeler
dizemem ben sana.
denizinin dalgasında
tarumar olmuş limanım.
bırak baharından ki düze çıkayım.
dört mevsiminden bir bahar!
kal yaz’maktan yorulayım.
kal kışın ortasında avuçlarını ısıtayım
sen bir bahar daha kal
ilk olsun
son olsun.
bir bahar bırak bana
söz veriyorum
sonra gidersin
yeter ki
sevdiğin yerden olsun bu bitiş!
hem sen tomurcuğunu seversin;
gülün,
çayın
ve
baharın.

dallarım çiçekleninceye dek
güllerim soluncaya,
demim çökünceye kadar kal
yeter ki bir bahar bırak
gözleri Eylül’ü anımsatan.
Temmuz gecesi uyutmayan.
çok değil inan
sonra sessizce giderim
ardına kul olduğum kapıdan.
Bir bahar bırak her daim seni hatırlatan.

Doğan Yücetaş