Leylayı soruyorsan o çoktan öldü
Mecnun iki cihan arası suskun bir yoldu

yolda kelimeler bir kekeme buldu
dün dedi durdu bu gün dedi durdu

sordu ey ay yıldızlar ve ötesi nevrim döndü
nerededir benim sevdiğim şimdi

bulutlar kümelendikçe üstümüzde
kararan bir ömrün silueti belirir günümüzde

yapraklar düşüyor art arda önümüze
arkada bıraktıklarımız küstür artık

bundan sonra gelecek mutluluk da yoktur
olsa olsa acı bir haberlik muştudur ömür

küsün hali malumdur bizce de hak vaki olunca
savruluruz rüzgarda malum bir gülce

dünya böyledir döner kendi gönlünce
ikimiz bir ölüm için iki ayrı diriyiz şu aşk işinde

gün gelir yol yolluğundan geçer de
kul kulluğundan geçemez neylersin

bir rüyanın içinde salona boylu boyunca uzanmış bir kilimiz
gelen basar giden basar üstümüze