Ceviz bir sandıkta duran yüreğime
emanetim gibi gözlerinden
kehribar bir tespih yaptım saklıyorum
gümüşüne gülüşümü astım

ne ben gidebileceğim anlaşılan
ne sen kalabileceksin bundan sonra
süslü gece libaslarıyla örtülü
neticede ağulanmış bir balım işte

çatlamış dudaklarıma uzanan bu yol
yolcunun hasretinden mi
kalanın hasedinden midir nedir bilmem
bir türlü bitmek bilmiyor ömür

harmana düşmüş bir cüruf gibi aniden
alev alan bir kainatın ortasında
su kaplumbağaları gibi oradan oraya bakıyorum
uyku annemdir koynumdan uzak

intikamını almak için aşkın gece yarıları
şarkılar söylüyorum eksik makamlı
üstelik sazların bile bundan haberi yok
üç kadın var iki çocuk dahası büyük hüsran

haykırdım ardından sen ey unutulan
batırılmış kadırgaların kaptanı
boğulmuş şehzadelerin zalim hükümdarı
aşk ne ki nefesimden bile vazgeçtim