Yüzsüzlüğüm
Kendime süzgünlüğüm
Su gibi akıp giderken zaman
Önüne bırakılmış gömüyüm
İçinde ölmeden duran
Ölüme yakın rengi kararan

Yüzüm
Çizgilerin istilasına uğramış defter
Ne yazı yazar
Ne kader çizer
Öylesine yaşlanıp gider

Gençliğim biter
Adına aşk dediğim şiir
Finalsiz dizilir
Düz yazı gibi
Serim düğüm çözüm halinde
Karmaşada asılı kalıp gizlenir

Böylece her şey değerini yitirir

Yüzüm
Belki de yüzsüzüm
Dizelerimde hep sevdim dedim
Reddedildikçe bir daha denedim
Rüzgâra yazıldım
Hayata asıldım
Bilmediğim düş üşüttü beni

Ve şimdilerde gerçekten delireceğim
Üstüme binen yükten
Ağır olmuş bendenim
Kaybolmuş
Sonrasında yıkılmış bir evim
Enkazım yok kendimin göçüğündeyim

Bulursanız bir siz bulursunuz
Orda bir yerde ya kalp olmalı
Ya da gözü açık kalmış sevda
Yahut et yığınından kalma bir hatıra
Bulursanız bir siz bulursunuz
Onu da köşe başında susturursunuz

Hele bir de hesap verin bana
Kim çağırdı kötü adamları
Sokak başlarına
Ateş çalıp suya gömen
Bir bizdik nasıl olsa
Yine yeniden arbede mi çıkacak aramızda

Bunu da siz bilirsiniz
İşte sokak işte duvar orda
Arka tarafa geçirin de düş yığınlarını
Kokmasın gerçeklik sabaha