ertesi bir gün gibiyim yine
her ayrılıkta yere düşen bir yaprak
dilinin ucunda kalan cümleler gibiyim

sarıldığında geçen bir kırgınlık gibiyim
bir öfke çukurunda boğulurken sesin
ve düşüp kanayan acın dinmeden
yeni acılar biriktirdim umarsızca
uzadıkça uzayan bir elin boşluğunda kaldım

acıyı yanında taşımak büyütür insanı
bende acılarımı yanımda taşıyarak büyüdüm
ayaklarla çiğnenmiş bir çiğ gibi
akşam vapurlarını kaçırmanın üzüntüsü
ve beklenen trenin hiç gelmemesi gibiyim

sakin ve kimsesiz sokaklarda
içinde papatya kokan şiirleri aradım
üstü başı gök kuşağı renginde koşan çocukları aradım
bir romanın içinde kendimi aradım
bir şiirin son cümlesinde aşkı aradım
ve yine ertesi bir gün ortasında kaldım
yitik bir şiirim ben
üstüm başım kimliksiz

yalnızlık örttükçe üstünü
saat zamanın gerisinde durdukça
bir akşam karanlığında
bir düş büyüttüm
düşün içinde kendimi aradım
içimde kimsesizdim

faili meçhuldür yaralarımız
kaç yara
kaç acı
kaç özlem biriktirdik kim bilir.
kaç beyaz
kaç siyah
kaç mavi
düş kurduk kim bilir
ve kaç hayatın başlangıcı
ve kaç hayatın bitişi olduk

kundaklanmış bir özlemden geldim
özlemek bildiğim tek iş
seni özlemenin mutluluğunu yaşarken
yitik bir şiirde kaldım
al bu şiiri göğsünde dinlendir
göğsünün kokusunda kendimi bulmaya geldim.

#ibrahimdalkılıç

07/07/2016
23:15 izmir