Yer yer sevda kokuyor tenim
Avuçlarımda yağlı papirüs kokusu
Kalem, ucu kırık bir kılıç şimdi
Keskinliği yüreğimde sevdanla sevişmekte
Bir bir devşirdikçe günler
Ah o devşiren günler
Götürmeye meyilli her şeyi
İşliyor inatla belleğime

Dudaklarına lâm vurulmuş sevgilim
Sen uyurken geçiyor zaman
Uyanmanı dört gözle beklerken güneş
Ay vuruyor kendini meçhule
Uyan hadi
Bak kafesteki kanarya beklemekte sütünü

Bir mor yağmur şimdi dudakların
Öpülmeye en muhtaç anınla beklemekte
Ardını dönüp gitmiş geçmişini
Büyüdükçe küçüldü her şey
Küçüldükçe çürüdü kelimeler
Bez bebeğin raflarda yaşlanırken biçare
Daima genç kalan bir yüreğin vardır şimdi içinde
Ya da gençliğin olduğunu bilmeyen bir kadın var düşünde

Çepeçevre dolanmışken etrafıma yalnızlık
Bir rüzgâr senfonisi eşlik ediyor içime
Ellerinde duran ateş böceğinin elini ısırması
Bir imdadın sinyalidir belki de
Kara delikten kurtulmaya çalışan yüreğimin

Kapat perdelerini kadınım
Çek yorganı üstüne örtün
Birazdan çığlıklarla vurur kendini ateş böceği
Sevdam tavan yapmışken yüreğinde

Kırık bir bardağın ucunda asılı duran yüreğim
Kanamaya yüz tutmuş haliyle seyrederken hayatı
Bir pencerenin sol köşesinde hayat bulurken bedenim
Sevdamın omuzlarıma hiçte ağır gelmediğini anlıyorum artık
Hiçbir yüz bu kadar sarmadı yüreğimi
Hiçbir kelime böylesine işgal etmedi lugatlarımı
Gittikçe büyüyen bu şehrin
Sevdam karşısında bu kadar aciz kalmadı
Ah kadınım
Parmağına dolanan kelimelerim
Gerdan olup sarıyorsa yüreğini
Demek ki hala güneş benim içimde ay avuçlarımda
Ve sen tamamıyla bedenimsim
Benimsin

Üzerimize çöken külçe bir yorgunluk
Kış uykusuna yatırırken bizi
Uyandığımızda çoktan gitmiş oluyordu
Sol köşede etrafa gülücükler saçan ay dede
Yetişemediğimiz zamanı yüzümüze vurarak

Bir anons çınlıyor kulaklarımda
Seni çağırıyor uzaklardan bir çığlık
Ellerimde ki nasırlarda dolaşan ellerini
Koparmak istercesine inatla
Yarım sekteli bir ince vuruşla

Adım adım uzaklaşıyor dünya benden
Adım adım uzaklaşıyorsun
Mavi fistan giymiş bedeninle birlikte
Bir kırmızı gecemiz kaldı elimde
Bir de utancından morarmış ateş böceği

Artıkça arttırdıkça içimizdeki korkuları
Gecenin bukağına geçirdikçe dualarımızı
Yalnızlığın pençesinde boğuşurken buluyoruz
Kimliği tespit edilemeyen benliklerimizi
Suskunluğu sunarak dolunayın rengine

Selçuk ERKİ