Tefrid: Eksilerek Tam Olmak”...

Tefrid, en sade haliyle şudur:
İnsanın kendini kalabalıklardan, fazlalıklardan, bağımlılıklardan çekip sadece Hak ile kalmaya yönelmesi.
Ama bu öyle dağa çıkıp yalnız kalmak değildir. Asıl mesele dışarıdan değil, içeriden sadeleşmektir.
İnsan genelde şöyle yaşar:
Her şeye tutunarak…
İnsanlara, düşüncelere, geçmişe, beklentilere…
Sanki hepsi olmadan eksik kalacakmış gibi.
Tefrid ise tam burada başlar:
“Bunların hangisi gerçekten gerekli?” diye sormakla.
Çünkü hakikat şu:
Seni yoran şey hayatın kendisi değil, tutundukların.
Tefrid hâlinde insan şunu fark eder:
Ne kadar çok şeye bağlanırsan, o kadar parçalanırsın.
Ne kadar sadeleşirsen, o kadar kendine gelirsin.
Bu yol biraz serttir.
Çünkü insan önce şunu yaşar:
Boşluk.
Alıştığı şeyler çekilir…
Gürültü azalır…
İçinde bir sessizlik oluşur.
İşte çoğu kişi burada geri döner.
Çünkü o sessizlik korkutur.
Ama devam edersen şunu görürsün:
O boşluk sandığın şey aslında boşluk değildir…
Orası, Hak ile dolacak alandır.
Tefrid sana şunu öğretir:
“Sen sandığın şeylerin toplamı değilsin.”
Ne unvanın, ne hikâyen, ne de sahip oldukların…
Sen, bütün bunlar çekildiğinde geriye kalansın.
Ve işte o kalan şey…
En saf, en gerçek halindir.
Tefrid’in özü şu cümlede saklıdır:
Azal ki özüne ulaşasın.
Çünkü bazen ilerlemek için bir şey eklemen gerekmez…
Aksine, fazlalıkları bırakman gerekir.

Ali Rıza Aydın

#Tefrid #öz #hakikat #tasavvufi