Kabalığın kalabalığıdır yaşadığımız...
Kabalaşıyoruz, yaşadığımız her yeri bostana çeviriyoruz...
Varmak istediğimiz, bulmak istediğimiz nokta neresi; bostan mı gülistan mı, gülün mü derdindeyiz, hıyarın mı, bülbül müyüz karga mı?
Evet, çokça şikâyet ediyoruz; dönüp kendi içimize bakmak istemiyoruz, kendimizden başlamak işimize gelmiyor. Hep başkaları üzerinden kendimizi temize çıkartmaya uğraşıyoruz...
Unutulmamalı ki kimsenin yanlışı bizi doğru kılmaz, kimsenin çirkinliği bizi güzelleştirmez,
kimsenin kötülüğü bizi iyileştirmez...


Ömer ATALAN

Tefrid: Eksilerek Tam Olmak”...

Tefrid, en sade haliyle şudur:
İnsanın kendini kalabalıklardan, fazlalıklardan, bağımlılıklardan çekip sadece Hak ile kalmaya yönelmesi.
Ama bu öyle dağa çıkıp yalnız kalmak değildir. Asıl mesele dışarıdan değil, içeriden sadeleşmektir.
İnsan genelde şöyle yaşar:
Her şeye tutunarak…
İnsanlara, düşüncelere, geçmişe, beklentilere…
Sanki hepsi olmadan eksik kalacakmış gibi.
Tefrid ise tam burada başlar:
“Bunların hangisi gerçekten gerekli?” diye sormakla.
Çünkü hakikat şu:
Seni yoran şey hayatın kendisi değil, tutundukların.
Tefrid hâlinde insan şunu fark eder:
Ne kadar çok şeye bağlanırsan, o kadar parçalanırsın.
Ne kadar sadeleşirsen, o kadar kendine gelirsin.
Bu yol biraz serttir.
Çünkü insan önce şunu yaşar:
Boşluk.
Alıştığı şeyler çekilir…
Gürültü azalır…
İçinde bir sessizlik oluşur.
İşte çoğu kişi burada geri döner.
Çünkü o sessizlik korkutur.
Ama devam edersen şunu görürsün:
O boşluk sandığın şey aslında boşluk değildir…
Orası, Hak ile dolacak alandır.
Tefrid sana şunu öğretir:
“Sen sandığın şeylerin toplamı değilsin.”
Ne unvanın, ne hikâyen, ne de sahip oldukların…
Sen, bütün bunlar çekildiğinde geriye kalansın.
Ve işte o kalan şey…
En saf, en gerçek halindir.
Tefrid’in özü şu cümlede saklıdır:
Azal ki özüne ulaşasın.
Çünkü bazen ilerlemek için bir şey eklemen gerekmez…
Aksine, fazlalıkları bırakman gerekir.

Ali Rıza Aydın

#Tefrid #öz #hakikat #tasavvufi