Gökyüzü örtünmüş yıldız sırrıyla,
Gece konuşuyor sonsuz nuruyla.
Toprağın bağrında saklı her nefes,
İnsanı çağırır Hakk'ın sesiyle.

Denizler taşırken yitik düşleri,
Rüzgâr anlatıyor eski sırları.
Bir çocuk gülüşü susturur kini,
Bahar yeşertirken kırık dalları.

İnsan kendi eliyle örer duvarı,
Sonra arar durur kayıp baharı.
Kuşların izi yoktur gökte,
Sevda aşar bütün sınır kapıları.

Şiir yalnız kâğıt üstünde kalmaz,
Bir tebessüm olur, sessizce konuşur.
Bir yetim bakışı, bir anne duası,
Kalpten kalbe akan rahmetle buluşur.

Ölüm, son değildir; ince bir kapıdır,
Hakikate açılan kutlu bir çağrıdır.
Dünya gelip geçen gölgeler yurdu,
Bâki kalan yalnız temiz vicdandır.

Kim gönlünü sevgiyle yoğurabilse,
Merhamet suyuyla her gün yıkansa.
İnsan olmanın en yüce sırrını,
Bir mazlumun sessiz duasında bulsa.

Ne taçlar kalıcı ne de saltanat,
Vakti gelince susar her ihtişam.
Yıldızlar söner de hakikat sönmez,
Çünkü ışık doğar temiz vicdandan.

Bir gün bütün yollar aynı yere varır,
Sevgiyle yaşayan sonsuza kalır.
İnsan dediğin gönlü kadar büyür,
Hakikat, kalplerde sessizce doğar.