4.1.2018 10:46:15
Bu şiirimi de; 55'li yaşlarda kansere yenik düşerek aramızdan ayrılan, yokluğunu sürekli hissettiğim Zeki dayım için yazdım.
Çok neşeli, hoşsohbet birisiydi. Gözüpek, aslan gibi bir adamdı. Varlığı bizlere güven verirdi. İyi günümüzde de kötü günümüzde de yanı başımızda hep o vardı!..
ZEKİ DAYIM
Dalgalıydı saçların, güleçti yüzün!
Ansızın bırakıp çekip de gittin!.
Gülüşünde burukluk vardı, sesinde hüzün!
Karlı havalarda ilkbahara yürürdün!..
Kalkan olurdun namertliğe!..
Kimin parmağına bir diken batsa,
koşardın sonunu düşünmeden!..
Yürekliydin be dayım! Arslanlar gibiydin!
Gözünü budaktan,
Gönlünü muhabbetten esirgemedin!?…
Velhasıl gözüpek adamdın !..
Merttin!.. Yiğittin!..
Boş bıraktın gönülleri,
yemyeşil vadileri çorak ettin!..
Ne etsek yerin dolmuyor be dayım!
Ansızın bırakıp çekip de gittin!..
Bakışlarında şefkat,
gülüşlerinde ferahlık vardı!..
Dostlara güven, düşmanlara korku verirdin!..
En zor anlarında bile dik duran,
kale gibiydin be dayım!
Ansızın bırakıp çekip de gittin!..
Doyamadık; Güler yüzüne, muhabbetine!
Hayatımızın tuzu biberiydin!
Gönül seni arar dayım alışamadık hasretine!..
Güllerimizi soldurdu o vedasız gidişin!
Ansızın bırakıp çekip de gittin!
- Zafer YANIK -
[ italik ]