Ellisinden sonra böyle mi oluyor ne
Bir garip bezginlik çöküyor
Sanki benim gibilerin
Doygunluk gölüne dönen gönlüne

Ne bileyim
Bir turna sürüsünün dağınık uçuşu
Her gün güneşin aynı yerden doğuşu
Ya da bir akşam vakti otobüste birinin
İkide bir yanında hapşırıp duruşu
Ağır geliyor ruhuna sanki insanın

Hatta en ağır yük oluyor bazen
İnsanın kendini bile taşıması
Ya da
Yaşı arttıkça yaşıtlarının azalması
Mesela
Bir sabah hazin bir sala sesi duyması
Veya bir tanıdığın daha
Sirenleri acı öten bir ro ro gemisiyle
Emel limanından ayrılması

Üzebiliyor insanı çoğu zaman
Batan güneşin küskün bir çocuk edasıyla
Bir yana doğru uzaklaşıp gitmesi
Veya yılgın bir akşam vaktinin
Derin cümbüşlere gömülmesi
Köpük köpük oynaşan duyguların
Yakamoz zahrafeli sularda
Kırık hayallerle dans etmesi…

Hâsılı, ergin armut duruşlu
Bir hâl alıyor sanki
Elliye doğru merdiven dayadığında
Hemen her insanın akıbeti
Dokunsanız ağlayacak gibi oluyor hâli
Âdeta yumuşuyor ruhu ve bedeni
Azalırken dallara tutunma kuvveti
Çoğalıyor rengi sarardıkça besbelli
Dünya kadar meyvenin
Teker teker yere düşme nedeni

Mesut ÖZÜNLÜ