Gün bitti
Ör saçlarını esmer gecenin
Kollarına dökülmüş saçların
Kül renginde suların
Ölümsüz karanlıkların suskun
Çırılçıplak yapraksız ağaçlar
Kış mısralı ıslak solgun her gün


Tedirginlik
Göğün siyah örtüsü altında
Göğe yaslanan yıldızlar
Kim tutabilir ki ayın ellerini bağlı
Bulutundan rüzgarlarından
Üşüdü hayalin
Uyandım
Ve döneceğim kırılgan kayboldu
Vazgeçtiğim oldu yer kürenin içinde kaldı titreyişlerim


Eksildikçe gün penceremde
Eksilmez göçüp gittiğimizde yaşanan gün sayısı
Yapmacık gözyaşları kalır arkamızda
Elbette güzelliğini dökecekler solgun çiçekler
Duramazdı ki gökteki bulutlarda yağmur varsa
Bir öpücük kondurur yerin dudaklarına
İner yeryüzüne çoluk çocuk ne varsa
Sakın olaki bir gün o meçhul gün gelir de
gidersem ağlamayın ardımdan


Çuvallar dolusu anılar bırakıyorum size
Karlı iklimlerden sımsıcak yazlardan
Katlandı bu ömür her derde her sevince
İnce bir uğultunun kulaklarımda sesini duyar gibiyim
Soluğum kesilir ürpertiyle irkilir bedenim
Kurumuş otlar gibi solunca rengim
Sakın ağlamayın ardımdan
Sizdiniz benim yaşama arzum dayanma gücüm


Gözlerinin sessizliğinde derin öyküler
İçime gömdüğüm bütün çocuksu sevinçlerim
Dokunacağım ürkek bakışlarınızı
Ustaca saklayıp dertlerimi sessizce alıp başımı bu dünyadan gideceğim..
Bir gün günü gel saati gelince....




Nurten Ak Aygen
29.01.2016