Çığlıklar varmış
Sessizliğin örtüsüyle örtünen
Taş mezarlar duymuş,ölüler duymuş
Kulaklarımıza bir ses kaçtı
Sandık bizde duyduk

Karıştırırken anılar takvimimizi
hep aynı günlerde konaklar pişmanlıklarımız
bir bıçağın dişleri gibi
ruhumuzu parçalar da parçalar

gökyüzünü kaplamış kanatsız ruhlar
karanlık gövdeleriyle oturmuşlar göğün sinesine
güneşin kırılmış bakışları
karanlık kokulu bulutlar
dört bir yana dağılmışlar

ruhsuzlar kervanına katılır bir yolcu
yanı et,önü et,ardı et
herkesin ellerinde kanlı kalpleri
boşaltılmış vicdanları
kimsesiz evler gibi,soğuk
azalan,azaldıkça yitirilen
bir şeyler var aramızda duran

herkes kendi yarasının kabuğunu sırtında taşır
saklandığımız yer yaramız kadar
gördüklerimizle göremediklerimizin düellosu var
kim öle,kim kala

bir adım önümüzden gider mutluluk
geç kalmışlığımız bundan her şeye
bundan küskünlüğümüz,kırgınlığımız
bakışlarımıza ruhsuz bir kimliği gömüşümüz

ey ruhları boşaltılmış insan suretine bürünenler !
daha da vurun sırtımızın kamburuna
vurun da vurun
yaralanmadığımız günü ölümden sayarız..

S.GEDİK