Sıra dağları, enginleri geçtim,
Çölleri aşarak yolları deştim,
Bozkırlara, ovalara vararak,
Bir tepenin yamacında durdum...

Yüksek bir taşın üstüne oturdum,
Etrafa şöyle uzun uzun baktım,
Uzakta, uçsuz bucaksız ovada,
Tek başına, bir ulu ağaç gördüm.

Orman sesinden, cıvıltıdan uzak,
Kuşdan, börtü ve böceklerden uzak,
Sarı bozkırda ağaç tek başına,
Gökyüzüne küsmüş, herşeyden uzak.

Yakınında ne orman ne bir köy var,
Kışın kar, yazın sıcak seni yakar,
Direniyorsun, kaç yüz yıl kimbilir,
Köklerin belli derinlerde yatar.

Ey ağaç! kuşlara yuva olursun,
Çiçekleri gölgenle koruyorsun,
Çevrende seni gören olmasada,
Anlayana çok şey anlatıyorsun.

Ey yalnız ağaç! Bu çöl sana dar’mı,
Rüzgârmı getirdi seni kuşlarmı,
Belki buraya seni bir insan ekti,
Cezamı verdi yoksa mükafat mı.

Bozkırda yalnızsın diye üzülme,
Hayatta kim uğramamış ki zulme,
Beraber olmak bir olmak değildir,
Yan yanayken uzaksındır çok kere.

Ne çok benziyor sana insanoğlu,
Beraber yaşıyorlar azlı çoklu,
Sizi birbirinden ayıran tek fark!
Koca şehirler yalnız insan dolu.