Hayatımız hastalık, dünya bir hastanedir.
Hastane zamanın en yavaş aktığı yerdir.
Sanki çok dua edilen ibadethanedir,
Ahh hastane, bitirdin beni sende yatalı,
Ne neşe, ne heyecan kaldı hasta olalı.

Bir hemşire gelir, başka bir hemşire gider,
İlaç ve serum kokusu içimize siner..
Mutluluk haberi sende doktor, bir umut ver!!
Bedenim çürüyor artık yatağa yatınca,
Uçan kuşlar görürüm pencereden bakınca.

Yapacak daha çok işlerim vardı aklımda,
Nasıl bu hallere düştüm en güzel yaşımda,
Bana moral veren dostlarım yanı başımda,
Kiminin yüzü gülerken yüreği ağlıyor,
Kimi gönlü gülerken yüzü yalan ağlıyor.

Yanımdan hiç ayrılmayan refakatçi yârim,
Benden beter olsada belli etmez bir daim.
Sorsan, oyun oynuyoruz karşılıklı derim...
Kucakla beni sımsıkı sevgilim bir daha,
Ben hastayım, sen emanetsin artık Allah’a.

Çok güzel günler yaşadım, öyle yada böyle,
Var mı bu hayattan bir şey anlayan sen söyle?
Ey gönül! dalıp donuk gözle düşünme öyle!
Ölü morgu yattığım odamın alt katında...
Galiba bir kat kaldı ölümle aramızda.

Bir daha doğum günü kutlarmıyım bilemem...
Dizimde derman kalmadı, biryere Gidemem,
Allahtan başka kimselerden birşey dilemem,
Ah o yaradan varya beni yoktan yaradan!
Umudumu asla yitirmem yüce mevladan.