![]() KAÇAMAYIP CEZBİNE TUTULDUKLARIMIZ İÇİN..:Bu mecburiyet nedendir, bilemedim... Hep mi beklemişim seni, Çok mu özlemişim...? Oysa, sen yoktun, Hayalin bile yoktu.. Yüreklerimiz, Ayrı şehirlerde gelişen birer çocuktu. O kapının önü, ahh... Gecikmiş buluşmaların bekleme salonu, Sen ve ben, İsimlerimizi yüreklerimize kazımış, Yüreklerimiz ellerimizde, Hiç fark etmeden, Yıllarca birbirini arayan yolcuymuş-uz... Zamanı gelmiş,..buluşmuşuz... "Gözlerin, hayatımın kavşağıydı,.. geri dönemedim... Yürü dedi yüreğim, Eridi tükendi gözlerinde fikrim, SEV dedi tabiattaki her nesne, onu SEVDİM..." Anladım ki , MECBURİYETİM KADERİM... Geri döneme-diklerimizi kaderle de açıklıyoruz işte.. Bu da bir bakıma altın rakam gibi elimizde tutuğumuz, pişmanlığı rahatlatan, keşkelerimizi iyi-kilere dönüştüren sığınağımız , kim bilir.... SELDA İYİEKMEKÇİ |
Kutluyorum...