Bir an göz açıp kapatıyorsun,
sonra bakmışsın ki yıllar su gibi akıp gitmiş,
ama ardında ne bir iz bırakmışsın, ne bir anı.
Sanki hep başkalarının cümlelerini fısıldamışsın kendine,
onların baktığı yerden bakmışsın hayata,
ve bir gün, o aynadaki yüz sana büsbütün yabancı olmuş.

Bir sabah, yılların gölgesinde kalmış bir ışık ararken
gözlerimdeki boşluğu fark ettim.
Bir zamanlar pırıl pırıl parlayan o bakış,
sanki gökyüzündeki yıldızlar gibi kayıp gitmişti.
O an anladım, kendi izimi çoktan yitirmişim,
kendimi bulmak için çıktığım yolda kaybolmuşum.

Bir gün, eski bir dostumla deniz kenarına indim.
Çarşaf gibi serilmiş deniz, kıyıya usulca dokunuyordu.
Kumsalda, önümde sıralanmış izlerimi gördüm.
Dostum, omzuma hafifçe dokundu,
“Bu izler senin,” dedi, “senin adımların.”
Bir an durdum, gözlerim doldu.
O kumsala kazınmış her iz, benim hikayemdi.
Başkalarına ait izlerle dolu yolların yükü yoktu onda,
bu kez sadece bana ait bir yoldu.

Bir başka gün, kalabalık bir davetteydim;
etrafımda bir sürü insan ama içimde derin bir yalnızlık.
Gözlerim başka hayatlara, başka hikayelere takıldı.
Herkes birbirine benzemek için, kendini gizlemiş gibiydi.
Kendi gölgemde kendimi sakladığımı fark ettim o an;
kendi gökyüzümde parlamayı seçmeliydim artık.

Böyle anlarda karar veriyor insan;
ya başkalarının hayatında figüran olacaksın,
ya da kendi hikayenin başrolü.
O gün, kendi sahnemi yazmaya karar verdim.
Kimseye bağımlı olmadan,
kendi izlerimi bırakarak ilerleyecektim.

Hayat kısa; gerçekten çok kısa…
Bu ömürde kendine dokunmazsan,
yüreğine değip kendi göğünde özgürce uçamazsan,
yaşamış sayılır mısın?

O yüzden, kim ne derse desin,
kendi yolunu çiz, kendi gökyüzünde kanat çırp,
ve her adımda kendi hikayeni yaz.

Selda İyiekmekci (Erdoğan )