güneşli ve güzel günler
bir pencere yarım kalmış
koşarak denize mi gidecektik siyah beyaz
yoksa dalgın çocuk
dalgın çocuk
galata da balık
öpülecek miydim seninle mehtap

taşlara söyle geri gelsinler
suya ışık tutan sevinçlerimize varıp
istiyorlarsa yeniden öldürsünler bizi
bu koca şehrin göz yaşları
her kesin duyduğu
ve ıslandığımız bu yağmur

o sabah limana indik
laleli gümüş kıyıların budala evlere gülümsediği
ve aşınmış yolları iz belleyerek
rüzgarı yutup umut yuvarlayan
o tatlı zamanların adını bize sormayın

olmadık diyecek kadar az
aydınlık sokaklar içimize varmış
ağaçlar da ölesiye bir mutluluk
mutluluk pencereyi açıp şarkılar söylemekmiş
bağışlayın
rengarenk bir duygunun içindeyim

iki insan ve güvercin
ve sonra daha ileriye koştukça
durgun rüzgarları uyuttuğum
mavi ışıklar çoğalıyor göğsümde
durun diyorum
ne olur
durdurun beni

uyuklayıp anneyle çocuğuna
ve mendilime umut kırıntıları bırakacaklara
bu güzel zamanı hediye ediyorum
yorumsuz
yoruluyor eski istanbul.