Okşamak istedim başını
Ellerim değmedi saçlarına
Uzattığım şekeri alan olmadı
Yoktu kimsecikler karşımda
Ninniler söyledim aldırmadan usulca
Sallarken uzattığım ayaklarımda
Bebek yoktu uyuyan yastığında
Deliriyormuyum ben acaba

Duyan
Gören
Bilen var mı
Yok mu oldu insanlık yoksa
Sanal mı yaşanıyor dünyadamızda
Tek kişilik aşklarla

Olanlar içimizi acıtmıyorsa
Büyütülmüyorsa sevgiler arzularla
Yoklar var varlar yok sayılıyorsa
Yürek beşik olmayınca avuntulara
Bebek kokulu sevdalara
Bir yanlışlık olmalı
Vicdan_lar sorgusunda...
...
BEŞİKLER BOŞALMADI ŞAİRİM, VİCDANLAR BOŞALDI!
Vicdanlar hayvani şehvetlere gömülmüş. Kalmamış birçoklarında hayvanlardaki kadar bile vicdan ve haya...
En acısı da günümüzde hızla azalıyor galiba: o başlarını okşadığımız, ayaklarımızda salladığımız, uğurlarında sabahlara kadar uyumadığımız, şeker verip yanaklarını okşadığımız bebekleri filizleyip dünyaya getirecek anne ve babalar.
Tabi ki böyle olunca da sanallaşıyor sevdalar, sanallaşıyor insanlar ve sanallaşıyor vicdanlar. Her şey anlık zevklere bağlanıyor. Sonucunda meydana gelen o canlarımız, et parçaları olarak görülüyorlar, ya çöpe ya sokağa terk ediliyorlar.
Ben, hoşgörünüze sığınarak bu duyarlı şiirinizi bu açıdan yorumlamak istedim. Saygı ve sevgilerimle...