TOPRAK OLSAYDIK........



bazen hata yapsamda, kıyamazdın bana
bazen de kızar, ben çıkardım yollara
çok sürmez, çıktığım gibi geri düşerdim içeri
bıraktığım gibi tutardım ellerini
akıttığım gibi silerdim o göz pınarlarını
anlardık birbirmizi
ne sen bana, ne de ben sana kırılmazdık
daha doğrusu kırılamazdık ki, kıramazdık
sadece biraz naz, biraz da sitemli yaşardık
tatsız tutsuz sıkılırdık bazen
işte böyle hep gidermiş gibi yaparak
dönüp hep birbirmizde saklanırdık..



bana ters gelen bir şeyler olurdu hani
nedense hepsi sana düz, dostdoğru gelirdi
inatlaşırdık seninle, küserdik bazen de
ne güzel günlerdi be,
hepsi çıkar içinden konardı gözlerine..



bazen de bir köşe seçerdik kendimize
sırasıyla geçip ağlardık orada gizlice
dört köşeli sehpanın yan tarafında
koca bir ömrü geçerdik defterimize
sayfa sayfa dolar, sayfa sayfa silerek
koparıtdık yaprakları görülmesin diye
gizlerdik bazen gözyaşlarımızı sessizce..



olmadığın bir hayata hiç güvenmedim
ve sensiz olan hiç bir şeye gülümsemedim
ne bir eşya, ne bir dünya vardı gözlerimde
hepsi bir hiçti senin yokluğunda
küsüp kırıldığım tek şeydi sensiz saatler
ne gariptir ki
alışamadığım tek şeydi sensizlik
kusursuz bir ışıktı bizimkisi
sessizdi sözsüzdü bazen, ama
vazgeçilmez bir tutkuydu bizimkisi..



kavgalarımızı hatırlamıyorum
olduysa bile, çoktan unutmuşuzdur zaten
aklımızda kalan tek savaş, kalbimizdi
onun için verirdik mücadelemizi
belkide bu yüzden, unuttuklarımız
hatırladıklarımzıdan çok daha az ve
çok daha gizemli kaldı içimizde..



yarını düşünmedik hiç, umursamazdık
yaşadığımız an ve anın değerini bilmek
en büyük harcımzıdı bizim için
ne elden, ne de günden kaçınırdık
dostdoğru yaşadığımız aşkımızla
ne eller çatlatmıştık..



şimdi ise bir rüya gibi geliyor her şey
rüya ama, en kötüsünden bir kabus,
kaybedilmesi imkansız sandığımız ve
asla onsuz yapamam dediğim günlerin
duasına açıyorum ellerimi her bayram
ve her hafta sonu yedisine
ve yine her ay sonu da kırkına ağlıyorum..



yaşadıklarımızla mı gitmiştin
yoksa yaşadıklarımla mı kalmıştım
bilmiyorum
geçen günler mi yalanmıydı
yoksa giderken götürdüğün yıllar mı
anlamıyorum
toprağın tadını almıştım yüreğimde
hiç kimse ayıramaz derken bizi
ölümü hesaba katmamıştım belkide..



keşke ayrılsaydık da
keşke gitmeseydin diyesim var şimdi
yaşadığını görmek, yaşanan her şeye bedelmiş gibi
yaşadığımız her şeyi unutasım var
biliyormusun
güldüklerime sevinemiyorum bile
ve şimdi daha fazla ağlamak istiyorum..



çünkü sen çıkılması en zor bir yerden çıkıp
gidilmesi en son bir yere demir atmıştın
bedenimden çıkıp, toprağa kalmıştın..



keşke kalsaydın da, güzelde olsa yaşanmazdık..
keşke olsaydın da, keşke ayrı kalsaydık..
keşke hiç gülmseydik, belki şimdi ağlamazdık..
keşke beraber el ele, toprak olsaydık..



…Mawish…

TOPRAK OLSAYDIK – Mawish Şiirleri