![]() ben en çok sana yanarken üşüdüm
....
sığmıyordu ceplerime ellerim göğüs kafesime yüreğim almıyordu beni sokaklar upuzun caddelere tutunurken ben.. sense ürkek bir bulut tanesiydin gökyüzünde çatlayan kapkara boşluğunda yüreğimin.. ben seni öyle sevdim, öyle sevdim ki sevdikçe acımasızca uzaklaştırdı seni kocaman soğuk bir rüzgar buz tuttu çiçekler, yollar, ağaçlar ben en çok sana yanarken üşüdüm.. yetmedi yüreğimden püsküren lavlara iki koca yanardağ ağzı gözlerim kirpiklerimde kurudu bütün denizler parmak uçlarımdan taştı hüznüm, kederim aşkla uyanmayı beklerken her sabah en sevdiğim ağacın dalında asıldı ümitlerim çığlık çığlığa kırıldı hayallerim en küçük parçasına kadar ve yıkılıp gitti birer birer bütün pembe panjurlu pencerelerim şimdi rüyasız ve papatyasız kaldı ellerim yalnızlığın tarlasında... bu yüzden işte bu yüzden ben en çok sana yanarken üşüdüm ve en çok ta gitgide buzlaşan kalemime ağlıyorum kahır kokan odamda şiirsiz, rüyasız ıssız... ... Hakan Zengin ... |
Gönül dostu; güzel şiirlerinizi gönül hoşnutluğuyla beğendim...
kutlarım...
.................................................... Saygı ve Selamlar..