acılı bekleyiş
kapı ardı odalar içinde
çekilmiş en kısa çöp
elinde küle dönüşen
hayat

gün
doğumdan uzaklaşıyor

doğum gününü doğru hatırlayanlar azalırken
buna da şükür, dersin

derken buzdolabı titrer
ve sessizleşir
ev

önce sevdiğine saldırır insan
onu tükettikten sonra
sevmediklerini
sevmeye başlar

böyle sürüp gider

odalar ve duvarlar değişti
renkler olgunlaştı
perdeler
bazen kısa
bazen uzun geldi pencereye
ne fark eder
içeride bir şey yok
çünkü
dışarıyı hiç görmemekti
mesele

sevilmiş her kadın tatlıdır
sevilmemiş her kadın
biraz acı verir

uyanışın tonlarını duyabilmek
sabahın erken saatinde
balkonda tıkırdayan bir karga
yada
rüzgar sesinde

bu şiiri yazarken
her yatakta bir gece
beklendiği düşüncesine dalmak

sonra


deniz kıyısında
bahçeli bir evde
çocukluk günleri

rüzgar gittikten
sonra
sıcak, kuru, tozlu
temmuz geçidinde
sallanır beşikler

aynaya bakıp
ben değilim dediğin
ve bu hale nasıl geldiğin
düşüncesi gibi
farklı mevsimler gibi
hiçbir şey aynı derecede güzel kalmaz
sadece geçici olan
güzeldir

odalar ve duvarlar değişti
renkler olgunlaştı
perdeler
bazen kısa
bazen uzun geldi pencereye
ne fark eder
içeride bir şey yok

çünkü

dışarıyı hiç

görmemekti

mesele…