16
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1903
Okunma
Bu boş salonun hangi duvarından
Ya da hangi kirişinden geliyor
Şu bitimsiz inlemeler
Çınlayan gülüşler vardı
Çocukları vardı bu köhne evin
Ve güzel yüzlü kadınların hayalleri
Ceylanlar gibi sekerken
Bu iniltiler nereden çıktı şimdi
Hangi çivinin altında saplı
Beni bekledi demek ki
Bekledi ki yalnızlık sarılsın
Pusudaydı belli ki
Korkacağım gecelerimin
İçlerine dolmak için
Nasıl da sinsice izledi
Yaşlanmamı ve yalnız kalmamı
Kendi başıma ağlamamı
Kaldırdım aynaları
Bana benzeyen yüz yok
Ne de ona bakacak yüzüm
Kendime söylenecek tek bir sözüm
Ve yalnızlığımı örtmeye bir çözüm
Yok…
Yokluk bu olsa gerek
Paran olmuş neyine
Satmıyor çocuklar gülüşlerini
Bir horoz şekerine…
A.S.R.A.N.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz