Her akşam hüzün dolar içime
çekerken pencereden perdelerimi
ılık gülüşlü ay ve yıldızlar düşer
ardım sıra yürüyen gölgelerimin



Kifayetsiz kalır kelimeler
tek kişilik anılarda sevişmelerin
hafızamda dururken hâlâ
güneşi koynunda maviliklerin



Zerrece avutmaz beni abu hayat
yüreğim darağacında
ayyuka çıkmış yalnızlıklar
yüreğim anılarla sürgün



Gün perdesini indirmiş memleketin dağlarına
gün yüzüne çıkıyor bilipte bilmediklerim
akşam tenhada karanlık sokaklarda
ellerini ellerime bırak ne olursun



Geçip gitsin dev ağızlı korkularım karanlıklarda
bu yıl ne çok yaşadık kar/ı kışı
özledik çok özledik
baharın kalp atışlarını




Ellerimizle maviliklerde
bulutları karıştırdık
bulmak için yanan güneşin ateşini
her akşam olduğunda hüzün dolar içime



Akşam olunca gölgeler düşer bayırlara
bir yaprak düşer ömrümden
her doğan güneşi ve seni yitirir insan
bir anlık bile unutmam


Kimi gün kırık can kalır
yeniden beklerim güneşin doğuşunu sabırla
elin yüzün saçların değişir
her gün aynalara baktığımda


Bir toz bastırır duvar diplerinde
mevsimini geçirmiş kuru otların
akşam çöker gönlümün ortasına
anlamsızlaşır dünyaya bakışım



Balkonda cigaramı yürütüyorum
Sudan daha koyu çay/ımı yudumluyorum
eski nevbahar akşamlarında
gelir aklıma anımsarım ansızın




Bak yine akşam oldu
yanıyor şehrin ışıklarında karanlık gece
birbirine bakıyor sokak ışıkları
birbirinin üstünde kat kat evler



insanlar yalnız yalnız düşünceleri
yaşıyorlar mı yoksa kandırıyorlarmı kendilerini
bakıyorum ağaçlar yalnız
insanlar yalnız suskun
ara sıra bölüyor geceyi bebelerin ağlamaları

Zamanın kucağındayım
bir ben garip bir ben düşün düşüncesinde
her düş bir hikaye
ay ve yıldızlar bu gece soykırım

Gün bitiminde her düşün var bir sahibi
sokaklar avutmuyor insanları
rüzgar gibi geçiyor hayat
sürüklüyor peşinden anların anılarını..

Nurten Ak Aygen
16.04.2015y