çılgın gönlümün hırçın dalgalarında boğuluyorum
uzatsamda ellerimi kurtulamamki batmışım derinlere
bir parça mutluluk ararken düştüm bu dermansız derde
yaşama sebebi olmayan yaşayan bir ölüyüm işte
ne gecem belli ne gündüzüm susuz kavrulan çöl gibiyim

senden başka tutunacak bir dalım olmadı yalan dünyada
ne bir kalpte sevgi ne bir yürekte cesaret olamadım
sensiz aldıgım nefesim dügümlenip kalıyor bogazıma
durmadan kanatır hatıralar gönlümün derin yaralarını
çepe çevre sarmış zorluklar hayatımın dört bir yanını

kaldırım taşları yastık olmuş başıma üşüyor düşlerim
öyle bir doluyorki damla damla taşıyorsun gözlerimden
hayaller kurarken ikimize duygularımı nasıl yıktın sen
bilemedim kaderime hesapsızca kördüğümler atıldıgını
kimseye degilde insafsızca sırtımdan vurmana kızıyorum

uçurumun kenarından kuru bir yaprak gibi savruluyorum
hayat senaryomu ben yazmadım ama malesef ben oynuyorum
kan kusuyor ciyerlerim soguk duvarlara bakıp dalıyorum
unutmak istesemde unutamıyorum sökemiyorum içimden seni
keşkelerle yaşamaktan öyle bıktımki sorma anlatılmaz

hep bir yanım eksik kalıyor şimdi doldurulmuyor yerin
kalbimde açan sevda çiçeyim soluyor yaşamıyor sensiz
sana besledigim ümitlerimi dar ağacına çıkardım bugün
yargıladıgım aşkımızı topraga veriyorum işte kefensiz
artık dönsende beni bende bulamassın giderken öldürdünya

Erkan Sezgin