kadın hiçliği

...

anlatamadığım kısmıyla hayatın
sorgulara gömük cümlelerinden bakıyorum size


...

sustuğun zamana ağır gelir ya dünya
işte o anıyla yıkılır bütün umut
ve geriye saklısıyla hüzün kalır

kimselere söyleyemediğim kırgınlıkla
zulüm kentlerinde dağınıktır yüzleri
boğmaca atağı bir gecenin
kuru öksürüklü yerinde yaşarken düşleri
sayıkladıkları gülüşler büyür ayda

çok eski tarihin sıfır noktasıdır kadın
hüzzam giyinmiş yılgınlıkların
ağır depresyonunda atarken şah damar
içindeki kanın kırmızısıyla boyarlar hayatı

bilinç altı resimler çizen çocuğa benzer kadın
kirli dünyaya yeniden katılmış hayaller
suların üzerinde baharın getirdikleriyle yüzer

durgun bir hece dağılımı sonrası
düşük cümlelerle tutunmaya çalışmak özgürlüğe

anlam, kaideleri bozmadan
arındırırken gözlerini
araf ayinli yağmurların
kirpik bulutlarından aktığı zamandır susları

ve taş duvar üzeri rutubetle yazılmış keder
kaldırımda unutulmuş ayak izleri
ilahi bütün yangınların sonucudur onlar

külleriyle doğan anka kuşunun çığlığıdır kadın

hiçbir resmi tutanakta geçmez uçurum çiçekleri
sancı büyütmüş tabiatın
yalın rüzgarına dokunan ellerinde
saklanırken evren
acıklıdır gece içen sözleri
papatya kökünde ay saklısı hüzzam doğurdukları
hurafelerden önceki bütün kitaplarda geçer aslında

analarımız, bacılarımız, yoldaşlarımız demekle
eşitliğin devrim bahçelerindeki hürriyete ulaşamaz kadın
biçimsiz iki yüzün dağınık şiirlerinde sökülmez zulüm
hitler vari ağızlarda yok sayılan doğurgan yıldızlar
göğün lacivertinde yüzdüremez uçurtmalarını

ve Meryem ve Rosa Lüksemburg ve Halide Edip ve Keje

ezilmiş hayallerine dağları sığdıran kadınlar
gün gelir volkanların lavında dans eder ölümüne
her rüzgarın başkaldırısı düşerken arzın boşluğuna
noktasız, virgülsüz, paragraf başına asarak vicdanı
yazılmamış bir tarihi dünyanın alın yazısı diyerek
insanlığın çürümüş yanlarına yazarlar

...

bütün çaresizliklerine rağmen başı dik kadınlara..