‘Yağsam birdenbire gökyüzünden, ağlar gibi.
Şemsiyeni açma sakın.
Bırak sevgimle yıkayayım seni.
Süzüle süzüle nefesinden bir yol bulup,
Gönlüne akayım.
Bir su damlası olup yerleşeyim oraya,
İçine kadar işleyip seninle bir olayım.
Bir söz bir bakış sevmeye yeterken,
Hep mesafeleri engel sandık.
Böyle böyle nefrete saplandık.
Bilemedik birbirimizin kıymetini,
Dünyayı yaşadığımız kadar anladık.
Ne büyük yer şu evren!
Yine de sığamadık hiçbirimiz.
Beden sığsa gönül sığamadı hiçbir yere!
Belli ki bir şeyler hep eksikti?
Sevmeyi, sevilmeyi şartlara bağladık.
Çoğunlukla biz hep mantıklı yaşadık.
Sevgi kurtarır insanı,
Şefkat iyileştirir.
Yağmur olmak gerek, sevmek sevilmek için.
Yağmalı artık tek tek herkesin üzerine!
Sevgiden sırılsıklam olanı şefkatle ısıtmak gerek.
Bir söz bir bakış buna yeter de artar bile.’


Ö.E