Eyy hayat;
çekip çekip durma
beni yüreğimden
kanatma ağlatma sızlatma
avaz avaz susturma
koparma narçiçeklerimi
batırma dikenlerini gülün dururken
zaten canım burnumda
gidenler sızlatıyor biteviye burun direklerimi
bulutlu havadan farksız göz kapaklarım
zembereği sonuna kadar sıkılı kirpiklerimin
bir atsa ne yaş kalacak nede ahh
aklımızda izi kaldı yüreğimizde sevgisi
kulağımızdan giren çıkmadı öbüründen
üç öğün yemek yerine acı
beş vakit aşk kırardı dizlerini seccadeye
öperdi o tertemiz alnından
ellerini açtığında Veduda
pıt pıt dudaklarından dökülürdü dua
yattığın gibi kalkardın yatağından
ben bu kadar ahsız sızısız uyuyan görmedim daha
güzel rüyalar görürdün demezdin
esrik bir halce edep tepeden tırnağa
Allahın selamını vermeden başlamazdın konuşmağa
hep merhabayla girerdin söze
çook sonraları öğrendim ki
benden sana zarar gelmez demekmiş
varlığıma sebep insan
nasıl özledim seni bir bilsen
sadece sen bil sen
birde alnını öpen seccâden
...
Yunus Ça