Hayat bu,bazen susar kimimize,
Küser yüz çevirir.
Kapatır renklerinin herbirini.
Sadece siyahını gösterir en koyusundan.
Karabasan gibi çöker tam ortasına yaşantımızın.
Keser nefesimizi.
Kimi zaman bir yay misali gerilir yüreğimiz.
Pamuk ipliğine benzer koptu kopacak.
Depremler olur içimizde,
Ezilir enkazında ruhumuz.
Ya bir dost tutar elimizi,
Çıkarır dipsiz kuyulardan.
Yada biz başarırız yeniden,
Nefes alabilmeyi.
Hayat bu,bazen sunar en güzelinden mutluluğu.
Tüm renklerini gösterir gökkuşağında.
Şen şakrak öter dalinda bülbüller.
Dinleriz en güzel şarkılarını.
Güneş yüzünü döner yüzüne.
Işık ışık yakar aydınlığını,
Kamaşır gözlerimiz.
Oysa hayat,ne ağlamaktan nede gülmekten ibarettir.
Bir iner bir çıkar,sallanıp durur yaşamlarımız.
Hayat böyle birşeydir işte.
Gülmek kadar ağlamakta vardır içinde.
Yeterki uyumasın, ölmesin ruhumuzda umutlarımız...

gülseren morkan