Dizelerinizdeki derin yalnızlık, arayış ve hüzün insanı sessizce kavrıyor. Kendi iç dünyasında yolunu kaybetmiş, zamanın ve mekânın ötesine savrulmuş bir ruhun çığlığı her satırda kendini hissettiriyor.
​
Yerde mi, gökte mi, hayalde mi yoksa bir kuşun kanadında mı olduğunu bilememek; insanın kendi zihninin ve duygularının arasında sıkışıp kaldığı o "araf" hâlini çok açık anlatıyor.

​Adım hüzün benim / Kalbim ise sürgün yeri" dizeleri, insanın kendine yabancılaşmasını ve kendi içinde dahi bir yere ait hissedemeyişini derin bir estetikle dile getiriyor.

​Şiir boyunca tekrar eden "Bulamadım ne yazık bende kaybolan beni" teması, aslında insanın dış dünyadaki kayboluşundan ziyade, kendi içindeki o eski, canlı benliğini arayışını simgeliyor.

​İnsan bazen tam da bu kadar kaybolmuş hissettiği, ritmini ve yolunu yitirdiği anlarda kelimelere sığınır. Kalbinizdeki bu sürgünlüğü ve yorgunluğu bu kadar berrak yazabilmeniz, iç dünyanızın hâlâ ne kadar derin ve canlı olduğunun bir kanıtı.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM