Sevgilerini yüreklerinin içinde saklayarak
Besleyerek çocuklarını büyüten
Ana-Babaların çocuklarıyız


Biz
Gözlerine bakarak
Mıknatızla çeker gibi
Bir bakıştan
Davranıştan
Anlardık söyleneni
Mutlu olmaya özlem duyan
Dile gelmeyen
Sevgilere aşığıyız
Sessiz
Suskun
Ve bir türlü
Tam da anlayamadığımız


Biz
Çırpınıp durduk
Kuru bir ağacın yaprakları misali
Aynı tastan içtiğimiz
Su
Aynı kaptan yediğimiz
Yemek
Elimizle böldüğümüz
Ekmekte
Buluşurdu ellerimiz
Sevinci, acıyı
Yoksulluğu bölüşürdük
Künyesi yazılmamış
Suskunlukların fırtınasını
Bulutların sakladığı yağmurlar içinde
Kuşları
Kuzuları
Toprakta ki
Tohumları sevdik


Biz
Adı konulmamış
Aynamız
Yağmur çukurunda biriken suda
Kendi yansımamıza baktık
Hayal ile gerçek arasında
Bütün yansımalarımız
Yanılgılarımız
İlkin sen düşerdin gözüme
Kendi aramızda
Konuşmadan anlaşırdık biz



Gün seni çoktan terketti
Yetim kaldık hepimiz
Düştük sabah vakti
Ağaçlardan yağmur damlalarıyla
Bir ulus gibi çoğaldık
Birikmiş bir çukurda

İşte öyle birbirimize girdik
Milyonlarca su damlası
Hepimiz bir bardağa
Bir zerreyken bir damla
Bir damlayken
Yağmurlarla ırmaklara
Göl olduk
Deniz olduk
Kimimiz kaldı
Ansızın
Teni kurumuş
Bir toprak parçasında

Biz
Sevgiyi saçlarımızı annemizin taradığı
Kemik tarakta
Üçe ayırıp ördüğü beliğin ucunda ki
Bel lastiğiyle bağlayıp
Üstüne kırmızı kurdalenin
Kelebeğinde kondurduğu
Gönüllerde büyüdük.
Bağlandık birbirimize..,

Nurten Ak Aygen
1.11.2014