![]() BİR KÜÇÜK ANIKüçük bir çocuktum o zaman Tütün dikerdik tarlaya taşınırnık Sabahları ekmekçi geçerdi Bir tarla üstümüzdeki Süse yoldan Her sabah koşardık yola Ekmek almaya ekmekçinin arabasının kornası Uzaktan duyulunca Komşu çocuklarından biri Bir gün dedi ki, Kendimi has ekmek uğruna yola attım Aramızda ailece Artık o söz bir espiriydi Her sabah aynı saatte yoldan geçerdi. Öğleden sonra dondurmacının düdüğü duyulurdu Şu dondurmam kaymak filminde ki bir arabanın bir benzeriydi.. Paslı ellerimizle kalkıp koşardık Tütün dizdiğimiz çardaktan Elimizde dondurma külahları Akardı dondurmalar paslı ellerimizden Koşarken baş aşağı Ayağımıza anızlar batardı Park bahçe hiç bilmezdik Radyo tek eğlencemizdi Akşamlara kadar dinlerdik TRT nin ortak yayın kuşağını Arkası yarınlar olurdu Her gün saat on da Çocuk bahçesi olurdu Onyedi onbeş te İple çekerdik bir sonra ki günü O günler ne güzeldi Şimdi içimdeki şarkılar o günlerden hatıra Çarbamba akşamları radyo tiyatroları yirmibir de Kaçırırsakta pazar günleri onikiyle bir arası tekrarı vardı O küçük dünya bizimle birlikte Biz neredeysek oda oradaydı Radyo bizim hazinemizdi Hayata açılan penceremizdi Şarkıları, Türküleri, Türk hafif müziğini, Batı müziğini Kadife sesli şakıcıları Minik serçeleri Daha kimleri kimleri Caz saatlarinde Annemin dil dalaşlarını Şimdi gibi hatırlıyorum dün gibi Kapatın artık şu gevurları Akşama kadar kafam şişti demesini Radyoyu kaçırırdık evin gölgesine yan tarafına Annem söylenir söylenir söylenirdi Akşam bubanız gelsin hepinize söylecem derdi Ama akşam olunca her şey unutulur giderdi. Annemin babama ne söylüyeceğini hiç bilmezdik Ama biraz korkardık Herhalde annemin çocuklarını korkutma yöntemiydi Ama biz Annemizi Babamızı çok severdik Korkmazdık onları incitmekten korkardık Onların sözlerini dinlerdik Her sözleri bir emir gibi Kendiğinden yerine gelirdi Bilmiyorum halâ şaşarım Nasıl bir otoriteydi.. Çocukluğumdan Radyo ile geçen küçük bir anımdır.. Nurten Ak Aygen 31.10.2014 |