Bu kaçıncı gün gidişinin
Kaçıncı ölüşüm
Kaçıncı hıçkırıklara boğulup ağlayışım ardından
Kaçıncı sabahlara acılarım merhaba diye gülümsedi
Kaçıncı güneşin doğuşunu kararttım içimde
Sayısını unuttum
Günleri karıştırdım
Bugün günlerden neydi
Cuma
Cumartesi
Pazar
Sahi bugün günlerden kaçıncı acı
Kaçıncı kanamam
Kaçıncı kurşunu yiyişimin
Senin öldüğünü düşünürken
Kendimin öldüğünü farkettim
Mezarda yaşadığımı farkettim
Oysa ben yüzü gülen bir adamdım
Bir ihanetin karşısında sen hiç sustun mu?
Kırılan kalbinin karşısında hiç eğildin mi?
Ben eğildim, ben sustum
Hemde hıçkırıklara boğula boğula eğildim
İçimden, yüreğimden, canımdan
Dişimden, tırnağımdan
Paramparça olarak sustum
Her gün ölerek sustum
Ve senin gittiğin o gün ben içimden ağlarken
Sen mutlu olasın diye
Kendime lanet ederek sustum
Yeter ki sen mutlu ol dedim
Mutlu ol dedim
Senin ihanetine mutluluğu yakıştırırken ben
Sen kendine ihaneti layık gördün
Hergün defalarca süründüm
Üşüdüm, titredim
Kanadım
Ağladım
Öldüm
Ama sen gittin
Ardına bakmadan gittin
Kendine iyi bak diyerek gittin
Hiç mi düşünmedin
Ardında bıraktığın adam senin için ölürken
Senin için kanarken
Hiç mi değeri yoktu
Sen giderken
Benden sadece bir sen gitmedin
Annem
Babam
Yarim
Sevdiğim
Bitanem
Herşeyim benden gitti
Ben benden gittim anlıyor musun?
Ben nefesimi kaybettim
Ben sırdaşımı kaybettim
Ben dostumu kaybettim
Sen de beni kaybettin
En büyük sevdanı
Seni karşılıksız seven
Beklentisiz kabullenen
Özgür yaşamınla
Seni yüreğiyle saran beni kaybettin
Seni öyle sevdim ki
Sen gittikten sonra
Yere öyle bir düştüm ki
Tüm düşmanlarım bile bana acıdı
Ben senin yüzün gülümsesin istedim sadece
Sen benim yüzüme neden yağmurlar indirdin
Neden sevmediğin bir adama
Seni seviyorum dedin
Benim bu canıma kastın neden
Şimdi rahat uyu sen
Ben mezarda yaşamaya devam ederek
Artık susuyorum
İbrahim Dalkılıç
19/07/2014
06:30 izmir