Gürültünün ortasındayım
Her sesle çınlamaktayım
Bir deli kavgaya tutuşmuşlar
Çevremi kana bulamışlar

Kulaklarımı tıkayamıyorum
İçimdeki yangını susturamıyorum
Bir umarsızlığa kapılmışlar
İnsan olduklarını unutmuşlar

Söz söylesem anlatamıyorum
Ne yaptıysam dinletemiyorum
Kin, kin, kin sağırlaşmışlar
Nefret, nefret, nefret kusuyorlar

Alıp başını gitsen nereye
Gitmeler olur mu çare?
Parçalansam parelere
Olacak sanki boş yere

Kıyametini hazırlıyor insan
Etrafta yükselen feryadı figan
İnsan değil mi gittikçe azgınlaşan
Bencilliğiyle, çıkarıyla yakıp yıkan

Söylesem bunların hesabı var
Asla, asla, hiç mi hiç tınmıyorlar
Hep kendileri hesap görüyorlar
Acımasızca birbirini öldürüyorlar

Baktım sesimi duyuramadım
Kendimi insanlığa çağırdım
Veryansın söyledim içimden geleni
Kendime bile anlatamadım söyleneni

Anladım ki, büyütülmüşüz kinle, nefretle
Yükseliyoruz hep kibirle, bencillikle
Keser gibi yontuyoruz hep kendimize
İnanıyorum artık, çare yok halimize

Doyuncaya kadar kan içeceğiz
Bıkıncaya kadar insan öldüreceğiz
Herkesi kendimize güldüreceğiz
Asla ne yapıyoruz demeyeceğiz

Olmaz olsun böyle insanlık
Olmaz olsun böyle Müslümanlık
Işıkları söndürdük her yer karanlık
Kalmamış, yok içimizde aydınlık

Her güzel şeyi raflara kaldırmışız
Allah deyip kendimizi kandırmışız
Barış sözünü dilimize dolandırmışız
İnsan değil, artık şeytanlaşmışız

Ne çare ey gönül, çaresizce susarım
İçimdekileri mısralara kusarım
Bizde hayır kalmamış gör Allah’ım
Ne yapacaksan yap artık, razıyım

Girdik demiş, girmemişiz yoluna
Dönmüşüz çıkarcıların kulluğuna
Kul, kul dökülmüşüz yollara
Pul, pul olmuşuz iki para

12.07.2014 – İzmir