I---

zaman bütün karamsarlığı kendi akıntısında yüzdürür,
karaya vurduğu gün,öldürdüğü gündür.
bu yüzden hayat güldürmekten
ve sevindirmekten hep uzaktır.
bestelenen şarkı hep hüzündür.

şimdi bu şarkının mısralarında yol alıyoruz
ne zaman biter acılar,nerede sonlanır,bilinmez
ama bizi alnımızdan vurup indirmeden gitmeyeceği kesin.

II---
İçimde sonu gelmeyen,şiir gibi bir acı
yıllar önce katıksız boşaltı zehrini,sonra bırakıp kaçtı
kaçarken hiç arkasına bakmadı,
ne bıraktığı enkazı görmek istedi ne de
karamsarlığa teslim ettiği cesedi.

bu cesetle nasıl yaşanır?
nasıl yol alır insan?
bunun panzehiri var mıdır bir yerde?

cevabı olmayan bir bilinmezlik
sorular güruhudur hayat
ve akıntısına dalıp gittiğin zaman
ensenden yakalandığın andır
sonun hazırdır artık...

temmuz/2014