tuval ve kalemin üşümesi

resim ebru yılmaz

teşekkürler ebru




...


niyetim
yağmurun abdest aldırdığı havayı
secdeye beş vakit düşen
Allahu Ekber sessizliğiyle içime çekmektir

avuçlarımı okşayan
ıslak duaların seyyah kelimeleri
yüreğime doluşan havayla
her bombanın düştüğü toprağa
menzil olup değiştirmeli yazılmamış kaderi

bin yıldır
dağların resimlerinde gezinen derviş
bir hu gecesine astığında besmeleyi
çekilen her acıyla
bir tespih tanesi gibi dağılıp
ulaşmalıyım
daha kana bulaşmamış çocukların kentlerine

anıtların duvarına
siyah beyaz ölü resimleri
unutulmayacak zamanı
unutturmamak için dövülür
kapısı ardına kadar açık hayatların
roketlerle
tanklarla
silahlarla vurulduğu bir Ortadoğu vaktinde
dilimin eteğine düşen tanrıyla
tüm peygamberlerin yüzü hürmetine
kitapların o basit anlatımlarını çekerim
günahla sevabın arasında sıkışmış
meleklerin gözlerinden

...

niyetim
aşağılık bir zulümle örülmüş arzın
en kuytu yerine saklanmış düşlerini
göğsümün çeperinden kutsayarak
batıl olmayan
güzel günler gecesine
yıldız olarak asmaktır

artık
Leyla bir aşkın erişilmezliği
Mecnun
o erişilmezliğe ermiş bir yürektir
gördüğüm her türlü aşkı acıyı
kalabalık masalların
ezan sesine düşen
dinlerin kardeşliği alır
çanların vurması yanaşır hayata
ve bir Zülfikar doğar cesaretin toprağından

...

niyetim
bir kuş sürüsünün
karıncaların yolunu seyrederek
kanatlarının avazına giydirilmiş umutları
bütün mazlumların yüreğine dağıtmasıdır
o vakit
yerin altından çarmığa gerilmiş bir sabır
suların çürümüş renginden yürüyerek
açar yediveren doğuşuyla
özürlü benliğin
daralmış çığlığına gerilen susma
çoğalan bir çığın zapt edilemeyen beyazlığıyla
kavga verir bütün kurumuş iklimlerin çatlaklarına

ve ilahi bir ruhun
eskimiş kitabın sararmış sayfalarından
doğruluğu uzatarak hayatın alnına
hiç bilinmeyen bir lisanla
hayat erişilmesi gereken bir düş sağanağı
sakın hayatı küstürmeyin demesiyle
kapanır yalanın yedi kat perdesi ...!


uçuruma bir kıyamet kala ...