’anlamın ağırlığıyla aklın darlığı arasında
ne çeşit bir orantı varsa artık
daha çok içimize büyüyoruz bi yaştan sonra..

yıl iki bin on dört ve geriye doğru ilerliyoruz..
yolumuz uzun bu günlere dönmemize yıllar var daha..
köklerimize kadar ulaşıp, saç kökümüzden ’dna’mıza
ağaç köklerinden toprağımıza ve kökü alınmış
bütün sayılar gibi yalnızlığımıza terk edilerek
yeniden başlayacağız sevmeye..

kırılmış bütün kalplerin içinden geçen fay gibi
ve yörünge tercihi kendisine bırakılmamış
o şekilden şekile giren ay gibi
bir alçalıp bir yükselen değerlerle
yalnızca insan olabilmek adına
ne gerekiyorsa yapacağız bir gün’
diye umut ediyorum en azından..

ah şu adalet denilen terazi hayat denilen ağırlık
hangi kefesine otursak hüznümüz dibe vurmuş..
sisler aleminden gelmişiz gönlümüzde is lekesi
sorgusuz yaşamaktan beyinlerimiz uyuşmuş..

Volkan Aksal