Bir çocuk yaşıyormuş dağın eteklerinde
Zirvesine ulaşmak, varmış dileklerinde

Birazcık büyüyünce tırmanmaya başlamış
Öğüt verenleri de, küçümsemiş, dışlamış

Uçurumlardan düşüp yaralanmış mahvolmuş
Başaramadım diye içten içe kahrolmuş

Bir gün yaşlı birisi, ’’Hazinen zaman,’’demiş
’’Azrail bir gün gelir, diletmez aman, ’’demiş

’’Aklını başına al, saracak bizi toprak
Dalından yere düşer sararan her bir yaprak

Doruğa ulaşmadan, ardına bak ta düşün
Azığın yeterli mi, kalmış mı suyun, aşın?

Dünyada ne ekersen, ahirette biçersin
Eğer yükün günahsa sıratı zor geçersin’’

Dinlememiş yaşlıyı, o da kim oluyormuş
Yeterince aklından, nasihat alıyormuş

Yılmadan usanmadan yeniden çıkmış yola
Zirveye ramak kala bu sefer vermiş mola

Dinlenirken bakınmış, dağa tırmanan çokmuş
Dağ hızla büyüyormuş, dağın zirvesi yokmuş

Yollarda iki büklüm, ağlayan kullar varmış
Gözleri zirvelerde, dünya onlara darmış

Bakmış saçında karlar, ayağında sızı var
Zirve yine kaybolmuş, önünde geçilmez yar

Karnı tok sırtı pekken, çokmuş ayağı kayan
Demiş kendi kendine, uyan akılsız uyan! ! !

Fark etmiş ki o zaman, o dağ benlik dağıymış
Nefsani arzuları kör şeytanın ağıymış

Dünyayı istedikçe ulaşılmaz olurmuş
İnsan aradığını, kul olmakta bulurmuş

Vazgeçerek benlikten, güzelce abdest almış
Gözyaşları içinde gerçek huzura dalmış

Emine Yılmaz Dereci