Annem
Senden dokunmuş o beyaz örtülere yine sarınsam
Sen olsam
Biraz da ben
Fark etmiyor inan
Yaşama diyorum annem
O sıcak rahminin
En masum,en anne yanından dokunsam
Annem
Sanki ne var
Doğurmasan
Hiç doğmasam

Adamlar ölüyor
Bu günü
Öteki günü
Her günü ne kadar da ütopya
Sadece
Bir tanecik günü
Anlı şanlı o güneş
Vaat ettiğiyle doğuramadan

Kadınlar ölüyor annem
Kadınlığını kavrayamadan
Ne sevilmişliği be annem
Kendi dahi olamadan

Ah o gözlerini vermeseydin bana
Ve kör olaydım keşke doğuştan
Yakmasaydı beni mezar taşlarını yutan
O erkenci,yalandan bahar
Yaşamak sadece türküde annem elvan elvan..

Çocuklar ölüyor annem
Çocuklar
Çocuk olamadan onlar
Pamuk helva şekerleri
El üstünde taşınıyor o minicik tabutlar
Camdan misketler atılıyor topraklarına
Diğer çocuğu ütmenin zaferine dokunmadan
Ve yuhlanıyorlar tüm yaşamsal anılardan
Bi katre dahi utanç olmadan...

Anneler ölüyor annem
Doğurdukları canın büyümeyen uykularının ahından
Karaya çoğalıyorlar
Üryan
Yaban
Şu yaşam dedikleri oysa
Nasılda büyük
Nasılda yalan
Vallahi yalan..

Ve o adam
Bir adam
Nasıldi o şeytan
Yoktu gözleri
İnan yoktu yüreğinde bir parça vicdan
Anaların yüreği dağlanıyor
Buluta değen o yüreksizlerin
Yaşamı yutan karasından

Yok
Adamlar iyidir annem
Böyle öğrendik atadan,babadan
Adamlar
Yok
Adam olanlar
Çocukların ölümüne sığınıp da
Adam olmadılar
Olamazlar

Torunun büyümez
Ki annem
Bu nefret diyarında
Laleler açıyor İstanbul’da sahte sabahlara
Ezberden sırnaşıyorlar
Boyun büktükleri kaldırımın taşlarına
Bakışları değmiyor bakışların bulutsuzluğuna
Laleler
Acımıza ne kadar da yabancılar
Zehir soluyorlar
Başımızı her kaldırmak için öldüğümüz canda
Zehire akıyorlar her camın tozundan

Annem
Çiçeklerin anlamının bile satılık olduğu bu dünyada
Ben niye
Neden çoğalsam
Üç günlük yaslarımıza bile sıkılıyorlar
Keyfe keder yaşayanlar
Sar beni rahmine annem
Dünya çok sevgisiz
Çok yalan
Hatta annem
Belki
Hiç doğurmasan
Hiç doğmasam
Ya da olmasın o kan sevicisi
O can düşmanı adamlar...

Saadet YILDIRIM